Yalnızlıkları üşüten,zamanı dahi tir tir titreten şu kış mevsiminde
Sevgi yorganını üzerimize çekmek istedikçe
Yaşamın tüm düşmanları kurşun savurdular
Mevki gözetmeksizin
Dar ve kalabalık köprüleri yıkmak istedikçe.
İnsan,insana ne sunabilir,(Muhâl)
Dipsiz bir yalnızlıktan başka?
Yoksa,düşünmek bir kara delik değil mi,
Tekmil ahlâkları yutan?
Bu çetin düşüncelerle savaştıkça
Anladım bu denli savaşların gerekliliğini.
Yaşamın,yaşanır bir yanı kalmamış
Elverişsiz topraklara dönmüş dünya,
Sevgi yetiştirmek rüyaüstü.
İnsanlık hata ile başladı ve bu süregelip devam etmekte
Sevginin meyvesini kopardı insanoğlu
Bir meyvenin ne kadar kadri kaldı ki hatır da dursun (Muhâl)
©müelliff
M