Bir çocuk mukayese etti,
kötünün kötü oluşunu,
İyinin hep iyi olduğunu,
Bir gün bir çocuk anladı!
Kırk ikindi yağmurları yanında,
oyun oynardı ıslanarak,
Yağmurun nimet olduğunu,
Büyüklerden değil,doğadan öğrendi,
Fakiri hor görenleri sevmezdi çocuk kalbi,
Büyüklerin dünyasında,
Yüreği büyük bir çocuktu belki..
Mukayese ederdi adaleti..
Samimiyeti güneşten,
Sevgiyi gökyüzünden,
Öğrense bile yeryüzü hep,
Parçalardı umutlarını..
©şiirbey
Ş