Mum ışığında oturuyorum yine,
Solan sayfalar vardı elimde ise.
O en sevdiğim fon müziği açıp yazdığım sözleri okuyorum buğulu gözlerle,
Bu sayfalar beni alıp götürüyor o eski çocukluk günlerime,
Ne günlerdi o günler bee derim hep kendi kendime.
Beni şair yapan bu hayat olmuştur belki de.
Gönlüm dönmüşken enkaz yerine,
O enkazın içindeki sözleri yazdım ben uykusuz gecelerde.
Solan sayfaların sessiz şairi oldum ömrümün her deminde.
Zor günler beni yıpratsa bile,
Hayırlısı olsun deyip dua ettim ben anlatamadım içimdeki sıkıntıyı o an birisine.
Zamanla da alıştım artık hayatın acı kahvesine.
©by_solist
B