baxiram saat bir on yeddi
qaranligi işigimi yedi bitirdi
gecənin zəhmi ayin saflığı
qatille qurbanın sevgisi kimi
bənzəyir
ehtiyac ve mohtacin fərqliliyinə
kim o keski eyni sansa bu ziddiyeti
ziddiyetlerin ahənginin ferqinde deyildir
ehtiyacin olsa sevgiyə
qürur duran önündə
möhtacsansa o eşqə
əngəl tanimiz heç bir qüvvə
ele de olurki qara nöqtələr
yayilir vərəqin ağ setirlerine
pozmaq istesen cirilar
həmin o kirlenmiş səhifədə
bezende
onsuzluga qaçırsan sadəcə
amma men
getmeyi çarə görənlərin
yanında diləmişdim ölməyi
ölmək tek səbəbdir ayrılığa
yalniz mene bunu öyrətmişdi
yoxlugum varlığımı sorguluyur
yaşayiriqsa niye yoxdu yanimda?
bu suali cox verirdim özümə
düşünmeye mane olur axi sehvler
birde agriyan o kiçik qəlb,
ölümlü bedene siğismayan
müntəzəm ruhun çarəsizliyidə
nifret etdirir inanki özümə
©a.zarifa
A