Mürekkebim kan benim
O yüzden hata yapma lüksüm yok
Diğer beyazlardan bir farkı olmayan
Beyazlıkta ki boş sayfamı
Yalnız yazılmaya değer olanlarla doldurmalıyım
Ve tüm karmaşa buradan köken alıyor
Kimse değer biçmeye vakıf değil.
Kendi yalanları içerisinde boğulan
Bunca mahluk hiçbir şey bilmiyor.
Her yüzeyelin derininde bu korku çöreklenmiş
Nasılda kolay kabul etmişler gayipten geleni?
Kendilerini kaybetmeden nasıl bulabilmişler?
Mürekkebim kan benim
Vazgeçtim yumuşak kucakların gafletinden
Gözümü erişilmez olana Diktim
Her taşın altını onu bulmak için kaldırıyorum
Her hayal kırıklığında
Sonsuz bir uzaklıktan
Hakikate yaklaşıyorum
Kendimi var etmek için sizi sabit kıldım
İşte bu benim kaçmakta olduğum yalanım
Beyhude olan ortak noktamız
Başlangıç ve sonumuz iç içe
Mürekkebim kan benim
Tahayyülün içinde muhtacım gözyaşlarına
Hiçlikte çiçek açtırıyorum işim zor
Hiçbir sebep olmasada
Emin olmalıyım kendimden
Ufaldıkça artmalı gururum
Nihayetinde bir karadelik gibi
Bir noktanın içersine hapsolmuş
Hudutsuz bir gurur
Ya özneyimdir ya nesne
Mevcudun dışında katiyen konumlanamam
Mürekkebim kan benim
Bu avere sokaklarda kimseyi aramıyorum
Kaybolmak için çıktım yola
Yıldızları yoldaşım seçtim bir tek
Aydan utanç duyuyorum
Dünyaya olan aidiyetinden.
Yürümeyi ben anlamlı kılarım ayaklarım değil
Soğuğu ben var ederim
Rüzgarı ben hissederim
Yoksa bunların hiç birisi yok.
İşte birazdan güneş doğacak
Dünyanın benim bulunduğum yüzü
Güneşi görecek konuma geçmeyecek yani
Veya fotoresöpterlerim beynime
Farklı bir impuls iletmeyecek
Mürekkebim kan benim
Dümdüz yaşamasını çok az bilirim
Mideme sıcak çorba girer
Gönlüm hoşnutluk duyar
Ellerim üşür bazen
Ama kimse hatırlamaz orada olduğumu
Böylece bende unuturum
Sonra kendimi arar dururum
©opapa
O