Arka bahçem yaşanmamış hayallerle doldu,
Bir yanı ise sevgiye susayan sessiz bir çöl.
Ben kasvete zuhurla elçi olan karamsar bir hancı.
Ne zaman diner bilmiyorum,
Suskun bu gönülden sancı.
İçimden gelmeyen yalan gülüşler,
İlk bakışta güneş misal,
Sonra yağmur ardı sönüşler.
Sokaklarda yaşanan çift taraflı visal.
Ardından bir terkedişle ölüşler.
Kısaca kaybın monoton olduğu bir hayat,
Her yeni güne yeni bir adım.
Fakat yaşantılar bayat.
Varlığımı hâlâ anlayamadım.
Çok zoruma gitti ağlayamadım.
Körebeyim, görmek istemediklerime karşı,
Direneyim dedikçe kaybettim mutluluk adlı arşı.
Duvarlara hitap eder oldum yalnızlıktan,
Ve duyduğum bütün sesler sanki kulağıma ölüm marşı.
©ggurkann
G