Kendi içinde yürüyen bir ulağım ben,
Sana dair kurduğum her şey,
Deli saçmlası...
...
Sen aklımda;
Her nedense,
Mutsuz bir kadın olarak kaldın...
...
İnsan bir kez mutsuz olunca,
Mutluluk kanatlanıp uçar gider miş,
Bir daha bulana aşk olsun...
...
Düşündüm de,
Mutsuz kadınlar,
En çok kızlarını sever miş,
Tararlarken saçlarını incitmeden,
Masallar uydururlar mış kendilerine...
...
Sende mi öyle yapıyorsun,
Kızının uzayan saçlarında beni mi arıyorsun.
...
Sonra hikayeler uydururlar mış,
Gizli ve saklı,
Aşk hikayeleri işte,
Bahtları güzel olsun diye kuzularının...
...
En çok da,
Delilik oynarlar mış mutsuz kadınlar,
Cam kırıkları üzerinde,
Bir nevi,
Endorfin salgılaması...
...
Bir de gülümseleri var mış,
Kahkaha dolu hüzün,
Sarma bir tütün cigara gibi,
Kokusu güzel tadı kötü...
...
Neyi,
Niçin,
Neden beklediğini bilmeden,
Kurulu bir saat gibi,
Beklerler miş,
Yolları...
Bir gün bir postacı,
Elinde mektup ile,
Çalsın diye kapılarını...
...
Şarkıları varmış mutsuz kadınların,
Her telden,
En alâsından...
Alaturka,
Kürd-i hicazkar,
Nihavent,
Eski bir plak gibi,
Cam silerken düşermiş dillerinin ucuna...
...
Sen en çok,
Benim için;
Kırmızı gül demet demeti söylesen olur mu.
...
Mutsuz kadınlar,
En güzel mutluluk oynarlar mış,
Kimse çakmasın vaziyeti diye...
...
Bir de mutsuz adamlar var,
Onları hiç sorma gitsin...
©araftan
L