Yüreğim kullanılmayan bir ev idi
Onu müze haline getirdim
Yoldan gelip geçenler görsünler
Sensizlik ne biçim idir
Her köşesinde yalnızlık
Yeniden yaratılır bir destan gibi
Ve cam vitrinlerin ardında
Umutların kalıntıları sergilenir
Bir resmini asacaktım da duvara
Sana yer kalmamıştı sensizlikte
©opapa
O