Bağcıklarım kördüğüm oldu geceye. Ne özgürüm gündüze ne de düpedüz özeniyorum kimsesizliğe. Yalnızlık istemiyor ruhum. Çünkü yalnızlık, modernleşmiş hâli kimsesizliğin. Ben, bir tablonun en küçük ve asla göze değmeyen kısmı olmak istiyorum. Ben ruhumun ilkel kalmasını istiyorum. Kanayan üç parmağıma bant olmak istiyorum. Ben, aynaya bakınca aynayı görmek istiyorum. İsteksizlikten korkan küçük yüreğime bonkör davranıp isteklerimi sonsuzlaştırmak istiyorum. Tek bir isteğin bile ne kadar nankörce bir tavır olduğunu isteklerime öğretmek istiyorum. Ben ne mi yapıyorum? isteklerin nankörlük olduğunu bildiğim halde kırk satıra seksen istek sığdırıyorum.
Bakkalcı "veresiye defterin kabardı" dediğinde iki bant çalıp birini her zaman yaptığım gibi inatla veresiye defterine yazdırıyorum. Ben, ruhumu çok defa özgürleştirip bir kere hapsediyorum. Onu yapıyorum, bunu yapıyorum. Dünyada yaptığım o kadar çok şey var ki, sessizliğin içinde sağır oluyorum.
©dünya77
D