Benden sonra kolların bilmemki kimi sardı.
Morardı dingin deniz, damlalarım kabardı.
Azgın nemrut yangını düştü sanki sineme.
Gün ışığı görmeden gündüzlerim karardı.
Firar etti gönlümü canlandıran hayalin
Bilmiyorum şu fikrim buna nasıl dayandı.
Sazımda susakaldı feryadıma bigane
Benimden merdümgiriz bir biçare uyandı
Acının hançeriyle koptu dilim, ahrazım.
Giryelerim zamanla kan rengine boyandı.
Ilgarı, sadakati beni ona vardıran
Hani nerede kaldı? Demek o da yalandı.
Ferimin şulesiyle bir Leylayı gözlerken
Ruhumun enkazında şu gönlümde daraldı.
İlahi! bunca isyan af dilerim katından
Özüm ukbâ bilmeden cehenneminde yandı.
Gece vakti ansızın yine düştün yâdıma
Benden sonra kolların bilmem ki kimi sardı?
©ebuselik
M