Gençlik ömrümde bir bahar anı
Göz açıp kapayınca, güz olur gider
Cemali, endamı hem adı sanı
Bir eski karede poz olur gider
Ululanıp duran şu nefsin belası
Havası söner, okununca selası
O hiç kopmak istemediği dünyası
Uzanınca musallaya toz olur gider
Görür duyar yakıştırmaz kendine
Ölüm sanki uğramayacak nefsine
Malına mülküne makam mevkisine
Bir beyaz elbiseyle, yoz olur gider
Çok uzakta değil ki toprağın altı
Yedikçe yeriz bin bir türlü haltı
Elimizde yalnızca amel hasılatı
Ruz-i mahşerde koz olur gider
©pir-ikelam
P