Allah'ım nasıl bir yaradır bu?
Ne anlatmaya kelimeler yetiyor nede kağıtlar.
Zaman geliyor insanların yalancı gülümsemelerinden kendini çekiyorsun.
Zaman geliyor kendi , kendine kalıyorsun.
Ve bir süre sonra kendin bile kendine iyi gelmiyor.
Allah'ım nasıl bir yaradır bu?
Zamanla geçer yaramız hafifler sandık , sandığımızla sınandık. Yanlışları bile , bile yanlışlarla yaşamak. İnsanların yüzlerine bakıyorsun hep buruk hep yaralı sonra insanların yüzlerine bakmayı da bırakıyorsun.
Allah'ım nasıl bir yaradır bu?
Kendi köşene çekiliyorsun. Sanki uyursan herşey geçecek gibi. Çocukken de kendini böyle kandırıyordun , büyüdün yine aynı yalanla kendini kandırıyorsun. Ne garip HAYAT denen YAŞAM.
Küçükken herkesin içinde ağlıyorsun herkes seni teselli etsin diye. Şimdi ise sessiz bir gece de dişlerini sıkarak ağlıyorsun kimse duymasın diye!!!
HAYAT BU YA KÜÇÜKKEN NEYI ÇOK SEVIYORSAK BÜYÜDÜĞÜMÜZDE DE ONDAN NEFRET EDİYORUZ...
©edacakar
E