'İşte ' diyor, işte,en zor hissi hissizliğimle takdim ediyorum sana:
'cevabına aşina olduğun ama asla aşamayacağın korkutucu sorularla çepeçevre sarıyorum seni.'
Gücünü, çaresizlik versin diye geri aldım senin...
Yüzünü kendinden çevirdiğini gördüm ve mutlu oldum.
Sesindeki titremeyi sezdim.
Kundaklayıp her harfini, götürüp hiç açılmayacak, yol üstü bir kapıya bıraktım.
Kağıdına, ad konulamaz ağlamaklı bir eksiklik düştüm.
Kundaklayıp içini yara verdim sana;
tam aksine hiç açılmayacak bir zamanın eşiğinde,
üstü uğraşsan da kapanmayacak,kuruyup kabuk bağlamayacak bir yara.
Mutluluk böyle kendini göstere göstere gelirdi belki de ara sıra.
©çelişki
A