Belki yarın yaşıyor olmaz ikimizden biri
Hayat o kadar da uzun değil
Ayrı kalacak kadar
Alışıyor gibiyim ayrılığa
Sen buna alışmama nasıl izin verdin?
Her gün yeni bir nefes veriyorum yalnızlığıma
İçimin sağnaklarında boğuluyorum varlığının yokluğuna
Ve göz yaşımı gizliyorum onun damlalarında
Sen benim ağlamama nasıl izin verdin?
Öyle işte her dakika son anımmış gibi yaşıyorum son zamanlarda
Bunun garantisi olmadan gittin avuçlarımdan
Geldiğinde bulamam ihtimalini bilerek sorarım sana
Sen benim sensiz ölmeme
Nasıl izin verdin?
©yaöyleyse
Y