nazım hikmet sürgün yemiş yalnız
ne yar nede dost şiirler can olmuş
yağmuru seyre dalar gözlerinden
iki damla yaş sönerdi cigarasında
umut sevdası kadar en iç duygusu
dediği savaşçı gururuyla yaşamak
benimde hakkım insanların arasına
yüzleri ellerimle çizmek bir ressam
bir edebiyat gibi özgür düşünür ve
öyle hareket ederdi o gönül dostum
sırdaşım ustam vefa gösterici adam
sende gittin, gittin birden
kayboldun gittin karanlıkta
kaldı yetim çocuksu şiirlerin
elimde yanan sigara dumanı
geceyi kaplayan yaş gözlere
yalnız seni bizden koparan
bu şehrin suskun bakışları
can veren korkular beslenir
yürek içimde hasret umudu
nerdesin koca yürekli adam
C