Ey çocuk yüreklim, masum bakışlım!
Sana o kadar bi eziyet ettim, cefa verdim, bilmem ki, hayatı sana neden zehir ettim.
Bütün cefa zulümlerimle yedi kat toprağın katmerlerindeyim, ve sen her türlü zülmüme katlandın.
Bir kadın ancak bu kadar iyimser ola bilirdi, nazlı can!
Yedi kat Gök semadan yağan yağmurun her bir damlası sanki senin gözyaşların ve intizar'ın ahın var.
Her bir damlası düşünce mezar toprağıma, sönmez ateşim daha alevlenir.
Yedi kat toprağın katmerlerindeyim, ruhum azapta, pişmanlığım fayda etmiyor, ne fayda, nazlı can!
Yine sen affet, ki belki ruhum kurtulur çektiğim bu azaptan,
Çünkü af, senin o masum, tertemiz, kin nefrete bulaşmamış kalbin
Ve çocukluk ruhunda, sen zulümden bertaraf kaldın, çocuk yürekli, kıymetini bilemedim, kıymetli nazlı can.
©doğukan01
H