yaşıyorum her günü tatlı acı
kıyametler kopuyor beynimde
kin soluyor içim hava puslu gibi
tuzak kurar dert çile ve zaman
susuyor mühürlü dudaklar
doğmaz oldu hüzün gecem
efkar tutmaz ağlar birde
için içini kemiren bu sancı
yan yüreğim ömürden fayda yok
yandıkça savur küllerini pişmanlıkla
bekleme gelsin diye o yorgun düşler
ölüm var elbet gizli bir göz kapımda
bir yüzüm utangaç
diğer yüzüm kızgın
elimden ne gelir ki
bitsin artık bu sabr
yol alanlar yol almış gider
ben ise yalnız bir geceyim
terkedilen rüyaların esiri
düştüm çıkamam bu yerde
sen olmazsan sesin kalmaz
artık şehirler bana tuzak
sevgili yar oysa sen uzakta
ben ise yarı ölü beden toprak
acı nedir yakandır yürekleri
sevmek nedir yorgun düşmek
ard arda çile göğüs gersemde
yıkılır dayanmaz asla nefesim
can veriyor kaygılar hep ürkek
ne derman ne yaradan gayrı
bana susmak kalıyor vede gitmek
alsam diyar diyar pir sultan abdal
derviş olsam şu kapında
bir kilim gibi doku kalbi
işlendikçe ilmik ilmik acı
tebbessüm etmem kalan
o yar benim olsun isterdim
elimde saz onu çalardım hep
bir şiir gibi gözlerinle anlat
bu aşkı iki kelam ver hatrını
C