Önüme bakınca kıblemde yarın...
Muhakkak birgün.
Muhakkak.
Senin bendeki esaretin ebed müebbet.
Yıllarca yüreğimde taşıdığım sadakatin manifestosunu yeniden yazacak parkinson parmaklarım,
titrek titrek...
Saman kağıt basımı bir romanın sayfalarında kavuşucağız belki...
Siyah mürekkebin kuruduğu sayfaları yeşertecek gözyaşları okuyanların, kelime kelime hece hece...
İsmini ezberleyecek,
kafesteki kanarya,
annesini emen kedi yavrusu,
Kapana düşmüş fare,
kundaktaki bebek...
Miyop gözlerlerimde netleşecek bir akşamüstü gün batımındaki şirin, tatlı esmer çehren.
Ne gönlümde gam, ne fikrimde acı.
Aklımda yorgun mazi, kalbimde avuç avuç merhamet, eskimiş yüzümde kazayaklı gözlerimde donuk tebessüm.
Ne acı ah ne acı...
Vesselam.
©serdenizci
S