ne dost ne arkadaş ne soran bulunmaz
kapılar kilitli düşler karanlık sayfaları
okuduğum hayat Hikayem yalnız başlar
ve bu sene ne bu yerde artık yorgunum
yol açıyor önüm arkamda tozlu şeritlere
zaman ben benim içimde var olan hayat
doğmamış gibiyim göz ucuyla sezdim acı
günü saat vakit tutar değil ömür sonsuz
Ay ışığına sesim uçsuz ummana kalbi mi
yoksa hep hayal kırıklığı mahsun yaşları
tutsak yanım biraz soğuk biraz keder ve
umut yeniden canlanacak derin uyku ya
ne hayal ne zaman ne bir Ezel kavuşmaz
düştüm rüzgarı oldum savrulan sonsuz
meçhul den gelen meçhul hüzün gibiyim
öksüz olurdu yazdım şiirler Kalemimden
adım yaralı siliniyor cismim bir tarafım
emanet günler yıkılan ayakta ölü düşler
o an sadece susmak geliyor du bilmemdi
neden böyle karamsal döküntü yaşamak
ve bu sene ne bu yerde artık yorgunum
büsbütün yarınlara doğacak gün içinde
teslim oluyor ya da ben aldandım hayat
geçip gider ne karış bir dünya miras ki
el üstü diken büyüdükçe batar kanadım
ne dost ne arkadaş ne soran bulunmaz.
C