imkan olsa oğlum
ömrümü ayağına takılacak taşlari
toplamakla geçirir
kanama kanatmasinlar diye
pamuklara sarar sarmalarim
dünyaları alırim
ama hayat benim kadar
merhamet gostermicek sana
yürümen kosman için dizilerin kanayacak
kuşların yavrularını yuvadan atması
merhatsizlikten değil oğlum
uçmak için düsmek gerekir
dersin ki anne bana birşey olursa
sürü üfleyen melek değil
sen koparirsin kıyameti
benim kanatlarım yumuşacık
hayat dikenli uzun bir yol oğlum
göcmen kuşlar gibi annen
uçacak edebi yurduna
kalbi atsada senin için toprağın altında
bir gün yanlız kalacaksın bu yalan dünyada
yanında goremesende
yıldızlara baktığında orda olucam
yüzümde kocaman gülümsememle
nasıl şuan hayranlıkla bakiyorsam sana
yine oğlum o zamanda
hayranlıkla bakicam sana
bir bedende iki kalp birden atmisken
ne kadar uzak olabiliriz ki birbirimize
©gökçekız
G