Çok zor zamanlar içinde kaldım. Zaman bana gülmedi. Ama ben zamana inat hep gülümsedim. Kumdan kalelerim vardı seksek oyunları oynardım hepsini gülerek zıplayarak yapardım. Oyun oynadığım arkadaşlarım vardı, hiç ağlamadık birlikte aksine hep güldük. Biraz büyüdüm zaman bana gülmeyi unutturdu. Ne vardı ki bu kadar zor şeyler yaşamaya. Ne gerek vardı bu kadar acılara. Kimi sevsem ihanet gördüm kime güvendiysem sırtımdan vuruldum. Vuruldum ama düşmedim. Düştüğüm yerden kalktım tekrar dirildim. Ne gerek vardı bunlara gülmek varken neden üzdün beni? Oysa atların hayatını bilirsin. O kadar özgür ve mutlular ki hep onlara imrendim. Beyaz atım vardı onunla gezdiğimde bütün dünya ayaklarımın altında kaybolurdu. Zamana inat acılara inat hep özgürlük muştuları düşmedi dilimden. Acı da olsa bedel de ödesem GÜLÜMSEDİM.
©gümüşle
G