Hüzün kaplıyordu içimizi
Vakitsiz gelen hüzünler
Iki damla gözyaşı akıtmaya
Mecelimiz yoktu artık
Oturup karşılık ağlardık
Günlerce
Sevgi nedir bilmezdi
Hüzne gark olmuş yüreğimiz
O çekip giderdi
Ben arkasında bakar ağlardım
Uzun uzun düşünürdüm onu
Çok seviyorduk belki de
Cesaret edip soyleyemezdik de
Kalbimizden ansızın alıp çıkarmışlardı sevgiyi
Sevda yerine sevmek yerine
Hüzünle mühürlemişlerdi kalbimizi
Ne vakit çok sevmeye kalksaydık
Sonrasında gökyüzündeki dolu gibi
Hüzünler çökerdi kalbimize
Göz yaşları akardı sel gibi
Çok sonradan çekip gitti zaten
Vakitsiz bir ölüm gibi
Oysa ne kadar çok vakit vermiştik
Azıcık da olsa kalbimizde sevginin
Yer edinmesine.
Şimdi gene hüzün çöktü üzerime
Oturup iki kadeh kadar ağladım
Ne senle olabildiğime
Ne de sensiz olabildiğime
K