Daha kaç cümle yarım, kaç yürek büzülecek?
Her yeri yağmalanmış, böyle mi düzelecek?
Söz söyleme, konuşma, diller tutuk kalmalı!
Şaşırmaya yerim yok, ne var ki üzülecek?
En zirveye tırmanır, bir tanıdığı varsa,
Altında lüks araba, her köşede bir arsa,
Belki anlar hâlini, okumuş işsizlerin,
Koca bir aileyi, geçim telaşı sarsa..
Ağzı bozuk, çelimsiz, ama kollar düğmeli,
Para için gerekse, onur yere değmeli..
Umrunda mı kimsenin, şeref veya haysiyet,
Yalnızca o ihtişam, tüm başları eğmeli..
Devir mertliğe muhtaç, bilinmez işin özü,
Ne saygı var, ne utanç, dinlemez bilen sözü,
Yazık ki unutulmuş, pörsümüş tüm zihinler,
Yazık ki şu dünyanın, kapanmış gönül gözü...
©frespiritt
F