Başta bir konu gelir aklıma, güzel bir konu.
Onu yazmak için yanar tutuşurum,
Elime tutuşturur kalemi yazı veririm hızlıca,
O sırada, Tam o sırada bir güzellik yazı gelir,
Yazı saplanır aklıma, Yazılır beynimde
Ama şiir kelepçe vurur bileklerim.
Bir bakarım apayrı bir yerden çıkmışım,
Engellemesem bitmez kalır şiir,
-Bu şiirin akıbeti gibi-
Engellerim onun için, üzücü de olsa.
Bu sefer şiir benden çıkar,uzaklaşır.
Robot olup çıkar, klasikleşir.
Siler geçerim üstünü, acımam.
Yeni bir sayfa açarım.
Çizgisi bile olmayan, bana ait. Temiz sayfa.
Ben belirlerim çizgisini kağıdın,
Ne tarafta duracağı kalemimdedir,
Kalem gönlümde kafeste,
Altın kafeste, özgürlük ister yine de.
Veremem hiç o özgürlüğü, bende kalamalı!
Dargındır bana, inadına yazar;
Üzgünsem sevinci, mutluysam hüzünü yazar.
Sahi daha mı iyi olur?
İnsan mutlu günleri ağlarken hatırlamaz mı?
Mutluluğun sarhoşluğunda, O dünyada
Mazi gelir mi akla? Gülmekten başka?
Katıla katıla güldürür beni ağlarken,
İlahi ya şiir dedirtin ne alaka şimdi, dedirtir.
İyice şaşırtır sonra o şiiri sever isem eğer,
Kendimi şair gibi hissederim, Şair oldum,
Şairim derim, uyumak için bırakırken şiiri.
Bir hüzüntü kaplar beni, bıraktığım için,
Ama sorun değildir, Zira tatlı bir hüzün.
Unuturum başta mutlu muydum mutsuz mu?
İşte böyle oluyor bırakıncı dizginleri,
Uçuyor gidiyor "şiir",
Şiir oluyor artık, tam şiir. Ama sonsuz.
Bıraksan ölüyor şair, Ölüyör.
Bir sekil durdurmak lazım.
Onun tek yoluda -Şuan gibi-Vaktin bitmesi,
Birdaha devam edilmeyecek ve unutulacak şekilde şiiri güzel biryerde jübile yapıp gitmek
©ulutku
U