Neden hayaller kurmam gereken yaşta,
İntiharımı planlıyorum her sabah,
Neden bu kadar mutsuzum bilmiyorum.
Her şey sona erse belki,
Bir ihtimal ruhum rahatlar mı diye,
Acım diner mi diye düşünüyorum.
Yoruldum, gerçekten çok yorgunum.
Her gün *****an göğsümden bıktım,
Her gün saatlerce ağlamaktan.
Çaresizlik damarlarımda dolaşıyor.
Delice korkarken, ölümden ve yaşamdan,
Nasıl geçecek bilmiyorum bu acı.
Öylesine düştüm ki kalkamıyorum.
Yalvarıyorum artık gökyüzüne,
Bir çıkış yolu, lütfen.
Ölüyorum her gün biraz daha fazla,
Kimse de yardım edemez ki, bu daha zor.
Parça parça kaybediyorum kendimi.
Mümkünse bir el uzansın istiyorum.
Mümkünse bir hayatım olsun.
Hiçbir zenginlikte gözüm yok tanrım.
Yalnızca uyandığım zaman,
Ölmek dışında bir şey düşünmek istiyorum,
Artık bitsin bu, biraz huzura hakkım yok mu
Belki de yoktur, belki artık kabul etmeli.
Bir vedayı uzatmadan son yolculuğuna geçmeli insan.
©mageenkon
M