"bir yerlerde kargaları vurdular
bülbül olmadığı için kimsenin umrunda değil
neyse es geçelim
dünya işte
bu kadar adaletsizdir,"
bunu ilk kez seni sevdiğimi anladığında söylemiştim
ve bende dediğinde
bu savaşta kazandığımız ilk cephe demiştim
karanlık bir gecenin karanlık bir anında
aydınlık düşlerle sana geldim
Tanrı ışık olsun dedi
ve ne güzel söyledi
öyle bir gülüşün var ki
anlatmaya dil yeterli değil
ölmeden, cennete girmeden
altından ırmakların aktığını hissettirir
birgün herhangi bir sokakta
herhangi bir durakta duralım
ve bütün otobüsleri kaçıralım
bu da yan yana olabilmenin meşru bahanesidir
bizi anlamazlar
takma
belki güneşi ellerinde taşıyanlar
belki,
belkiler ve keşkeler arasında yaşayanlar
diğerleri anlayamazlar
iliklerime kadar nüfuz etmen
ve senin bu kadar güzel bakabilmen
rüzgarın hep senin yönünden esmesi
saçlarının tüm modern dansları bilmesi
ve bir canlının bir canlıyı böyle sevmesi
bunlar muasır medeniyetin çaresizliğidir
Anlayamazlar
işte hayat böyle çaresiz bırakır adamı
soğuk bir sonbahar akşamı
sokakları seninle selamlıyoruz
üşüyorsun
ve benim ceketim yok
olsun diyosun olsun
sarılıp beraber üşürüz sokaklarda...
sarıyorsun birden
ve dünya çıkıyor rutininden
sonbahardan sonra yaz
kaldırımlarda üşüyen ayakları yalın çocuklar
masumca nemalanıyor aşkımızdan
böyle kalmamız icab ediyor
sokaklarda makul gerekçeler yaşanıyor
bir sokak lambası ışığında
nefesim nefesinle tanışıyor..
dudaklarında harp fısıltıları
beni vur
ne olur
ellerinden ölmek
kâfi derecede ikna edicidir
ellerimi tut
yoksa yıkılacak gönlüme kurduğun saltanat
bırak olacak olan olsun
meşru bir mazeret buluruz elbet
ay ışığında ellerini tutmam
halk için kabul edilebilir bir eylemdir
ve seni öpebilmem
tüm ayrılık ihtimâllerine karşı bir devrimdir
sana yazdığım şiirler
gözlerine sürülme sebebim
ne güzel sürgün yeridir o siyah gözlerin..
©
©alemifeza
A