Baltalar yükselir, düşer yeşil sığınağa,
Düşün, insan oğlu ne kadar muhtaç nefese.
Yeşilin hüznü sarar dört bir yanı, sessiz çığlıkta,
Oksijensiz kalırsa, nice olur bu dünya, bu gece?
Kök salmış ağaçlar, göğe uzanırken umutla,
Her yaprak, her dal, hayatın ta kendisi.
Kesilirken bir bir, soluk soluğa kalır dünya,
Nefes alamazsa, neye yarar bu var oluş, bu sebep?
Yeşilin feryadı, gökyüzüne karışırken sessizce,
Unutma, her canlı, bu havaya, bu suya muhtaç.
Bir ağaç daha düşerse, bir nefes daha tükenirse,
Anımsa, bu dünya, bizim için ne kadar da kıymetli, ne kadar az.
©hasanbey.
H