Saçlarımı örerek büyüttü nefret benim.
Sevgi avuçlarımdaydı,
Örmek için çekerek acıttığı canımdaydı,
Canım acırken akan göz yaşımdaydı...
Ve,
Gözyaşlarım damlarken avucuma,
"Anne, çok acıyor." derdim.
"Az kaldı, bak bitiyor." derdi.
Sanki acıdıkça daha da sağlam olacakmış gibi,
Kalbimiz gibi..
Hayır!
Hayır, acıdıkça alıştı kalbimiz acıya,
O acı hiç bitmedi.
Alıştık farketmeden...
Farketmedik,
Her zaman "Bitiyor!" dedik,
"Tamam bu sefer son, bitiyor!" dedik.
Kaç son geçti gitti.
Artık sonun sonuna geldik.
A