ola ki sabahtan başlayan güneştir
tutup üstümüze şavkını nergizlerin
sarı renginden kalandır
biz, hiç sevmedik karanlığı.
günün kuşluk vakti yaptığımız ibadette
mutluluğumuz içre her dökülüşün de alazların
nergizler hep öğlen ışıltısıdır
gözlerimiz hep işgâl edecek yaşamayı
sesimizden soluğumuzdan savrulan öfkeler
çaresizliğimize hükmedilmektedir boşlukta
ve her geçen gün çoğalan nergiz tomurcukları
bataklıkta, nehir yatanların da artmakta
gizil umursuzlaşan yerin diplerinden
içinde, kendisine dağılan deniz dalgaları gibiyiz
her gün taşlandıkça daha da dağılan
nergizler ant içmektir kusursuz.
Hamit Tunç
Afşin
©hamit
H