Yeryüzü Kar'a boğulduğu zaman
Yeryüzü uykuda
Toprak tenhada
Soğuk boğuk etrafta
Olmak vakti gelmiş
Mızrakların uçlarına yapışmış Kar
Eller donmuş
Ki
Oklar uçamaz rüzgardan
Nefretin dansını
İzleyen yüreğimin
Donmak vakti gelmiş
Donan nefes
Yere düşen tenhalardaki
Kanı keser
Çıkan zalimin duasını
Ezer ayaklarımdaki ses
Bahçıvanı öldü hazan bahçelerinin
Hazan bahçeleri boş
Tohumları çürük
Ağaçları yok
Meyveleri yok o bahçenin
Hiç olmadı
Kan ile beslenen kökler
Kazındı artık
Bize neşe gerek
Çünkü kökler
Gülücükler ile beslenir
Meyveleri
İçlerinden
Sevgi dökülür
S