Yine hayatın çöplüğü içinde, toz pembe umutlarım vardı..Hiç kaybetmezdim tutunacağım tek daldı onlar.. Herşeye inat umuduma sarılırdım hep.. Vazgeçmek kolaydı herşeyden..Oysa umut etmek sarsıcıydı..Anımsayınca anlıyordum korkunç zordu umut edebilmek.. Sonunda hayal kırıklığına uğramak vardı neticede..Yine de vazgecmeyip sarılırdım tüm yüreğimle küçük umutlara,hayallere..Nasırlı düşlerin ket vurmasına kocaman bir kalkan inşa ederek..Neydi umut etmek? İnanmak mıydı belki de hiç gerçekleşmeyeceklere..Yoksa beklemek miydi sabırla..Neydi umut..Yok olmak mıydı, Var olmak mı.. Umut inanmaktı her seferinde herşeye rağmen..Bizim umudumuz hep Allahtandı ..Nefes aldıkça bâkiydi bu yüzden yüreğimizde ki umut..Olur ya olmazlar olurdu..Toz pembe umutlarımız gerçekleşirdi bi gün..İşte o zaman bizde havayı ciğerlerimizin en derinlerine kadar çekip anlardık yaşadığımızı..
Umut etmek yaşamaktı, nefes almaktı.. Herşeye inat, her daim..
©asena27s
S