Devamı gelen, yahut bir şeyleri
hatırlatan
bir oyalanma kuracak kadar
dahi, takati
yok zihnimin.
Ben de bu boşluktaki sabahı da
günden saymıyorum.
Kendimi bu döngüde esir
eden de kendim ,değil miyim, nedir...
Bırak
yaşamışlar gibi biz de gülelim
kim ne bilsin,
ucunda olduğumuz ipin
kastı elmastan keskindir.
Ya bizim, saydıklarımız...
bize yapıp ettikleri?
Olacaktı ya ,bu zamanlara denk
çare yok düşecektik demek,
bari ,gözlerimiz
kapanmayı bilsindi, ya
üstümüze sinen, yılgınlık ...
Bizi , çok eski günlere itti.
Oysa yoktu başka zaman,belli!
Hani yarını ?Hani ...
dünü , nereye gitti?
Artık ben,
bu boşlukta tepinen.
sabahı da
günden saymıyorum.
İnan...
Çağırdığı yerler uzaktı içimin
Hem de nedense hep
gelmeye çekinirdim.
Gel ki benim
yabancılığım da samimidir,
sessiz...
kalacağı bir
oda bulsa, sevinir.
Bırak ,yaşamışlar gibi biz de gülelim
kim ne bilsin
Hallerimiz nicedir , nicedir.
©cayolmustu
C