Unutmuyorum kulaklarımda çınlayan sesini,
Issız sonbaharın son gününde yitirdim ellerini.
Küçücük bir umut vardır diye bekledim,
Yürüdüğün yolları arşınladım,
En sevdiğin kekten yaptım,
Hatta mahallende ki çocuklarla paylaştım.
Pencereden çıkıp,gel demeni bekledim,
Hâla aklımda şişe içinde ki o küçük gemi
Vaktin varken bu hayatta gülümse demiştin,
Ellerin ellerime sığmıyordu oysa ki.
Sen kalbi dünyalar kadar güzel olan bir adamsın,
Bense karanlıktan korkan küçük bir kız çocuğu.
Kim inanırdı ki bu sevgiye,
Hoş kimsenin de umrunda olmadı.
©kokorechal
K