Yer cam kırıklarıyla dolu ve kan, onların üstünde
Yosun tutmuş hatta bazıları, kim bilir kaç insan kaç anı taşıyor heybesinde
Tavan köşelerindeki rutubetleri gördükçe içi daralıyor insanın
Duvardaki çatlaklar özellikle, insanı öyle bir korkutuyor ki, kaçası geliyor bir an önce
Ve de hava karanlık, bir o kadar da gürültülü, kasvetli
Bulutlar desen tutamamış artık içinde, ne var ne yok bırakıyorlar dışarı
Çığlık mı atıyorlar yoksa normal tonları mı bu, bilinmez, gök gürlüyor her şekilde
Yaşanan onca şey gelince akla, bulutlarla aynı kaderi paylaşıyor kadın
Kendini üzmemeye çalışsada artık çok geç ve bunun farkında
Göz yaşlarıysa birer kuş oldu, uçtu yuvasından öylece
Ve de o harabe, içinde yaşadığı. Kalmadı artık o duvarlar, yıkıldı, biriktirdiği anılar eşliğinde...
©nisass
N