O hep akşamları gelirdi
Evimin ışıkları henüz yanmamışken
Dünyadaki bütün çocukları merak eden baba şefkatiyle
Sanki karanlığı aklamak ister gibi.
Kumraldı ama güzeldi
Avuçları buğday kokardı
Maviydi kirpikleri
Ve hep gecelerdi önüme düştüğü.
O hep akşamları gelirdi
Trenler kalkarken son istasyondan
Süslü yalanlarla uğurlanırken yolcular.
Suya baksa ıslanırdı yüzü
Dudakları gülüşlerle dolardı
Bıraksalar ölümü öldürürdü insan.
Bırakmadılar...
Artık aşk yok dedi bir akşam
Memleketime de uzak düştüm.
Artık aşk yok dedi
Her şey kocaman bir palavraydı...
E