Karanlığında kaybolan insanlar var hala
Yeryüzünde bir karış toprakta uzanan
Ne düşman edinir ne dost büyütürler
Yolda kalmışların ruhunu tazelerler
Nisanlar biriktirirler çatlamış elleriyle
Çocukların takvimlerine işlerler nakış nakış
Öldüğünüzde görürsünüz onları başınızda
Sahipsiz mezarların dikili taşları onlar
Diyar diyar dolaşmayıda bilmezler
Toprağa tutunmayı bilirler sadece
Tutulduğu yürekte asılı kalmayı bilirler
Onlar;
Ağızlarında şiir sayfası çiğnemiş insanlar
Uçurumlara hasret kaldığınızda anlarsınız
Tanırsınız elbet bir gün onları
Kalbinize taze cümleler ektiklerinde
Artık bende karanlığıma boyun eğdim
Hatırlarsınız belki bir gün beni
Çivilediğim satırlarıma mana bulduğunuzda
Tanırsınız belki bir gün beni
Kırışmış dudaklardan dökülünce şiirlerim
©reşitbilen
R