Düşünüyorum ben kadar sevilen oldu mu bu dünyada?
Gerçekten sevildiğim için kaybetmekten korkuldum ve hakaretlere maruz kaldım.
O kadar çok sevdi ki kovdu sonrda gittin diye suçladı.
Sırf sesimle tanımış beni ama kendini tanıtmadı,buna cesaret edip beni yalancılıkla suçladı.
Tanımadan ne için sevecektim,
Sözleri içindi onu da kendi çürüttü.
Vazgeçilmez değilmişim kendi söyledi,evet sevdiğinden kesin.
Hayatımı, imanımı, herşeyi sorguladı.
O da birşey mi emirler verdi.
Sevdayı bulamamış benim kalbimde peşimi bırak dedi.
Sevdiğindendir kesin.
Hadi bunları geçtim,
Akrostişten sonra bana yazdığı berbat şiiri “İşinin Eri" Anlamadan,anlatmadan kendi kendine seneryolar kurmuş.
Yine suçladı ve cahil ilan etti,laf anlatıyormuş cahile,benim niye haberim yoktu?
Mektuptaki gönderici ismi adıyla uyuşmadığı için miydi?
Evet ama suçlu bendim,o kadar sevdi ki bu unvanı da bana verdi.
O kadar sevdi ki her gün hakaretler,
Beddualar,ahlar bilmeden kendine isabet edeceğini,
Evet ben de ne beden kaldı ne ruh.
Yok öğünümü falan azaltmadım,
Yedi bitirdi beni.
Kırmamak için içine atan ben,
Yeni hastalıklara yelken açıyorum.
Taktik belli bir güzel şiir ve ardından hemen hakaret gururunu eşitlemek için.
Böyle çelişkiler ile beynimi kemirdi.
Yordu ruhumu ve bedenimi.
Tam da bir ele ihtiyaç duyduğum dönemdi,
Tam da motivasyona muhtaç olduğum zamandı hedefime ulaşmak için ama ne mümkün daha da dibe batırdı.
Ben zaten ağzının ne söylediğini yüreği duymayan insanlardan nefret etmedim mi?
Sakın sitem filan yutturma,hakaret.
Ne istedin benden,
Sana neydi sevgimden?
Ben senin gibi çıkar gütmem ki aşkta.
Beni kendinden de mahrum etti,
Artık ne simâsını görüyorum,ne de sesini duyabiliyorum.
Evet zaten kendi söyledi biz bittik diye,
En büyük hatam beni kırmaktan korkmayan adamı kırmamaya çalışmamdı.
İyi de kendi itiraf etmedi mi benden kaçtığını,
En başta gelip açıklasaydı,duymasaydım ondan bu hakaretleri,
Ne olurdu güzel hatırlasaydım.
Ama ne mümkün kendi etti,kendi yaptı.
Madem kaçıyorsun ne diye sevgimi kurculadın?
Soyut değil somut kanıtım var şu yaşımda evet milyonlarca yıl yaşlandım.
Şimdi bana bunları diyen ileride neler yapardı?
Benim rolüm “Sabır"dı ve yeterince iyi oynadım,
Aşka sıra getirmedi ki,içimde yaşayayım dedim ona da izin vermedi.
Sevmiyorsun,
Ama sevdiğimi adın gibi biliyorsun.
Bu yüzden yedek te tutup,
Kaybetmek istemiyorsun.
Lütfen oynama artık duygularımla,
Beni kandırma yalanlarınla,
Bulursun bu sözleri yapıştıracak,
Yeni bir özne.
Ne güzel sevilmişim böyle,
Miras olarak ta beddualar,
Yok aklıma gelecekmiş bir gün,
Çıktığın mı vardı zaten,ama üzücü olan,
Aklıma yıllar sonra geldiğinde seni bu
Acımasız sözlerinle hatırlayacağım.
Tek pişmanlığım olacak o sözlere boşuna sabır edip,kendimi yiyip bitirmem.
Sevgime inandın,
Ama senaryon hazır.
İster inan,ister inanma umrumda değil!
Ben inan diye sevmemiştim zaten.
Son kez çağırıyorum,gelip te izah edeceksin yaptıklarını,
Ya bu dünyada ya da diğer dünyada,
Kaçamayacaksın.
Hani haklı çıkacaktın ya gel de çık hadi,
Gel de çık!
©kendineait
K