O tarih kokan canım İstanbul
Tam gezerken yağdı yağmur.
Çalıyodu düdük beni bekleyen vapur,
Bir adam gözüme çarptı mağdur.
Onu arkadaş edindim vapurda,
Üzgün,masum.
İsmi ahmetti tam bu ifadeye uygun,
İyi çocuktu sohbeti dolgun.
Anlattı bana hayat hikayesini,
Belli yüzünden,hayata karşı baya yorgun.
Gözleri doldu,bir dokunsam ağlıyacaktı,
İstanbul sokaklarında baya anıları vardı.
Adamın sevdiği kız burdaymış,
Baya özlemiş,görmeye gelmiş.
Meğer sevdiği kız başkasıyla başka hayallerdeymiş,
Adam belli kendi canından fazla sevmiş.
Gideceğim yere varmıştım,
Şimdi nasıl ayrılırdım bu sohbeti güzel arkadaştan.
Belki yolumuz denk gelir diye,
Rahattım yolculuğun en başından.
Ben istanbulu tarih şehri,
Hiç bir anısı olmayan sadece tarih kokan şehir sanırdım.
Oysaki ne anılar ne acılar barındırmış,
O tarih kokan canım İstanbul.
©alperenay
A