Ben hep bir kelebek gibi çırpındım.
Yüreğim hep pır pır dı bir kuş gibi;
Hiç bir güç yıkamadı asla beni,
Olduğum gibi göründüm herkese.
İyi olmasam da, iyiymişim gibi davrandım.
Kimse anlamadı üzüldüğümü,
kimse görmedi ağladığımı,
Kimseler bilmedi hüznümü..
Bütün acılarımı odama kapadım..!
Girince odaya benimdi tüm acılar.
Kapıdan Çıkınca ise hep orda kaldılar!
Sadece biliyordu derdimi dört duvar.
Hüznün kapısıydı odam...
©hasretkuşu
H