ÖFKEM

Rahatsız ediyordu ruhumu yalancı insanlar
Neyin ne olduğunu bilmeyen kendine yabancı insanlar
Yürekleri yosun tutmuş,
Yürekleri taş.
Bu şehrin orta yerine çığ gibi düşsede öfkem
Bir çocuğun masumiyetine sarılır duygularım.
Duygularım ağır yaralı
Her ne kadar kendimi terketsemde bu şehirden
Gidebileceğim tek yerdeyim
Sendeyim.
Bütün öfkem ve bütün sevincimle açtım
kollarımı
Sana sarılıyorum.
Yanağına buğseler seriyorum
Gamzende kayboluyor dudaklarım
Gözlerinin içinde batıyor güneş
Ben sende doğuyorum.
Bütün öfkem ve sevincimle açtım kollarımı
Sana sarılıyorum.
Gülüşün bana güneş oluyor
Derdin bana derman oluyor,
Sana sarılıyorum.
Bedenim bedeninde kayboluyor.
Yüreğim yüreğini duyuyor
bırak ellerine döküleyim.
Senin için atan yüreğim sana sarılıyor
Yüreğime vuran özleminden yine sana sarılıp
sana muhtaç oluyorum.
Ve yine gidebelecegim tek yerdeyim.
Sendeyim.
©zehraa