Savrulup giderken önümde engeller
Bir yanımda izlerden geceye düşer
Özlemi doğasında yüreğime keder
Ya yaşamak mı dersin yok ölmek mi
Ne hasta bekler sabahı
Ne ölüyü taze mezar
Ağlıyorum gizli bir içli keman gibi
Gizliden düşen yağmur tanesi
Sel gidiyor boğar böylesine beni
Bir yandan damar'ım delinir kan gider
Nefes alamam ruhum azapta kalıyor
Azap içinde mahşeri yangın yeridir
Günahların gölgesi uzunca siyahtır
Yaşamdan kopmuş bir ölüyüm şimdi
Ve ben...
Tek başıma göğüs verdiğim yıllarca
Zaman zaman yere serildim kalkınca
Hayat iki yüzlü dür arkadan vurunca
Vurduğu yerden kalkmasını biliyorum
Göğüs verdim acımasız hayata eğilmedim
Gençliği mi hayalleri mi yakıp geldim
Alıştım artık yıllar yılları heba ettim
Beni bir milyon kere hüznüm den çoğaltırlar
İsyanım sıcak kandır beynim de ağrı vurur
Öfkem benim belimde kınağımda kılıçtır
Keskindir taşıdığım çıkarsa canları yakar
Her an ucunda durur öfke min kınığında elim
©chn
C