Öfkenin Karanlık Depremleri

İşte öfkenin içimi kemirdiği anlar,Gözlerim kan çanağı, kalbim taş kesilir.Bir fırtına kopar içimde, dur durak bilmez,Nefret tohumları filizlenir, her bir damar.
Karanlık bir çukur, dipsiz bir kuyu,İçine düştükçe, daha da büyür bu duygu.Cehennem ateşleri sarar bedenimi,Yıkımın kıyametini yaşarım içimde.
Kelimeler yetmez, bu öfkeyi anlatmaya,Feryat figanım yükselir, gökyüzüne doğru.İntikam ateşiyle yanar ciğerim,Yok etmek isterim her şeyi, bu dünyayı.
Gözlerimden yaşlar yerine, kan akar,Kalbim taş kesilir, aşkın ateşi sönmüştür.Nefret dolu bir denizde boğulmak isterim,Bu dünyanın tüm kötülüklerinden kurtulmak için.
Öfke bir canavardır, ruhumu kemirir,Bırakmıyor beni, nefesimi keser.Karanlık bir labirentteyim, çıkış yok gibi,Bu öfkeyle yaşamak, bir cehennem gibidir.
Ama biliyorum, bu öfke beni yok eder,Yıkımın eşiğindeyim, geri dönmek gerek.Affetmeyi öğrenmeliyim, bu öfkeyi yenmeliyim,Yoksa ben bu savaşta, mağlup olacağım.
©salman..