bir tohum gibi düştün rahmime
mucizenin ismiydin sen oğlum
büyüdükçe içimde yüreğimdede büyüdün
seni sabırla aşkla bekledim
belliki sende sabirsizlandin beni görmek için
erkenden geliverdin kardelen çiçeğim
o gün ne senin nefesin yetti gelmeye
nede benim gücüm ayriliverdik orda
kucucuk kalbin iki kere duruvermis
son kez olsada koklamak istedim
ilk gördüğüm de kocaman zeytin gözlerini
dedim ki bu iki çift göz benim dünyam
sımsıkı tuttun ellerimi o gün
bırakma der gibi
ilk ve son kez bıraktım ellerini
ve yemin ettim beni sımsıkı tutan
o küçücük elleri asla birakmicam
40 gün 40 asra bedeldi
seninle guclendim oğlum
ayın güneşten aldığı gibi ışığı
senden aldım tüm gücümü
tutunmak zorundaydım
bırakamazdim seni boşluğa
beni sımsıkı tutan o küçük elleri
sen benim yüküm değil gücümdün
karanlıkta isigimdin pes ettiğimde umudum
©gökçekız
G