Umut da neymiş anladım şimdi
Haram bi lokma gibi
Boğazıma dizilen lokma,
Soğuk kış gününde çıkan
Yalancı ışık saçan güneş gibi
Kaldı boş dünyamda.
Acı dedim bitti durdu sanki
Ama yanılmışım sevdim diyip
Sevmeyen kalbinin sesine
Ağlayan gözünün yaşına
Unutmuşum umudun bana her noktada
Bi kaybediş tokadı vurduğunu
Umut diye nitelendirdiğimin ismin anlamını
Sende buldum sandı saf kalbim
Yaralarıma melhem oldun sandım
Işıkla birlikde kalbimi ısıttın
Yanlış düşünmüşüm diyip
Aklımdaki kalbimdeki her parçamı
Tekrar toparladım
Akıllanmadım yaralarımı kapatabilceğini sandım
Acılarımın mutluluğu getirdğini sanmış işde yine saf kalbim
Ama şimdi çok tekrarlıyorum bu cümleleri
Keşke sadece umudumu yitirseydim
Şimdi ne birini koyabiliyorum
Ne de parçalarımı topluyorum
Tek yaptığım her gün gökküşağını bekliyorum
Belki o daha güzel inandırıp bırakırda beni
Senin acını unutturur buna
İşde tek umudum bu kaldı
Bundan sonra..
Z