Ve zamanla boşvermeyi
öğreniyorsun
Umursamaz görünebilmeyi de
Bazen kulaklarin sağir
Bazen gözlerin kör
Bazende dudakların dilsiz
Oluyor işte
Herşeye herkese karşı..
Kimi zaman hissizlik duygusuna
kaptırıyorsun kendini.
İçindeki yaralarla baş edebilmek
yada daha taze ve derin yaralara
meyil vermemek için.
Kıramazken kimseleri
yeri geldiginde
en keskininden bıçak misali
kesip atabiliyorsun
senin enerjini tüketen
yoran insanlara karşı
Kendi kendini iyileştirebilmek için
Ruhunda gizli kalmiş
güzellikleri örtüyorsun
öyle fazla belli etmiyorsun da
zaaflarını ulu orta
Ruhsuz hissiz hatta
bazen biraz da deli görünebiliyorsun.
Son derece normalken
seni delirtenler yüzünden...
Sende ögreniyorsun
mecburiyetten maske taşimayı..
Kırsadalarda seni
Dudak kenarından acı acı gülüyorsun
icin ezilsede
Bazen gülümseyerek cevab veriyorsun
umarsızlar gibi.
Sonrası mı bitmez geceler
Yaratanla konuşmalar
Çaresizce sûkutlar
Tevekküller işte..
İyi ve normal biri olmanin bedelini
Sana ödetenler yüzünden
Yüreğini gizlemeyi
kolay kolay açmamayıda öğreniyorsun
onu incitenler yüzünden
Kötülük hainlik bilmeyen yüreğin
en fazla bu kadarını becerebiliyor
Kendi yüreğinde
gizlenmeyi öğreniyor insan
daha fazla kanatmasınlar diye
yaralarını..!
İnsan bazen özlesede kendini
Kendi olmayıda unutabiliyor işte
Mutlulukları bir başkasını
hasta edip onları câlmak istediklerinde...
Nevin Aktekin Gülfırat
©nevince
N