Bir şiiri yazma kaygısızlığı üzerimde
Kıyamet kopsa oturacak kadar deliyim
Nefes almanın kıymetli olduğu bugünlerde
Herkes feryat etse ben susacak gibiyim
Korku bugünlerde gaddar bir öğretmen
Herkes talebe,unutulanlar hatırlanıyor
Saçmalayanlar var hatta belki deliren
Çokları hayale gerçekten veda ediyor
Şaka mı bu derken birden ciddileşiyorum
Bazen kalem düşüyor elimden kuyulara
Ve menzil parıldıyor gel diye çabucak
Korkuyorum bakınca yaşadığım hayata
Kim istemez bir şans daha bir daha bir daha
Ben tüketmişim gibi sanki bilemiyorum
Öylece evimde dört duvar arasında
Ömrümün boyunu bir türlü ölçemiyorum
Günler karıştı aklımda yedisi de aynı gibi
Adımı bile kimseden artık duyamadım
Kapı açılmaz olmuş pencereler mi dilli
Fısıldar içime lakin ben bir türlü anlamadım
Herkes aynı yaşta bence şimdi farkı yok
Gördün mü insanlık kapandı mezarına
Gelmek yok gitmek yok çürü ve kok
Hayır biz bir ümidiz izin veremeyiz korkuya
Belki hesap günleri erken başladı dertli
Al defteri kalemi çabuk İbrahim efendi
Topla ki günahlarını yaz şaşırmadan
Af dileme makamı bekler sen gibileri
©sensey_lek
S