7 yaşında bir çocuktum ilk okula başladığımda,
Annem değildi yanımdaki korkudan ağladığımda,
Öğretici yanıyla değil, naif sesiyle karşılardı,
Okulu sevmeme neden olan anne edasıyla.
Okuma, yazma öğrendiğimde yakama kırmızı kurdele takmıştı,
Gözlerinin içinde sanki binbir aferinler yatardı,
Kızardı, yaramazlık yapınca bizim haytalar,
Sinirli değildi ama sertti bakışları.
Akşamları mahalle bakkalında alışveriş yapardı,
Hiç bir zaman unutmadım aldığın çikolataları,
Eve geç kalıyorum diye çok fırça yesemde,
Korkmazdım çünkü yanımda öğretmenim vardı.
Sonra ben büyüdüm o naif sesli kadın gitti,
Yerine bambaşka öğretmenler geldi,
Ama adın öğretmen, hocam deyince kızsanda,
Öğretmenim, öğrettiklerin hâlen aklımda.
©ikrar
I