Çığlık çığlığa serçe kuşları sabahın ilk ışıklarında,
Şaşmaz mı hiç saatim? Her gün aynı saat…
Hatırlamamak için, aştığım onca yol ardı sıra,
Bir önceki günü, bugün neden yaşıyorum,
Şu yer kürede ne doğru ki şaşıyorum,
Neyin koşuşturması bu,
Herkes değil mi ölüme yelken açan?
Neyi unutuyoruz, geleceğimi?
Öyle kısa ki zaman, anlamsız kılıyor her şeyi.
Kim anlatır çocukluğunu baştan sona?
Kaç dakikaya sığar ki bu,
Dolaylaması bu hayatın meşguliyet,
Yoksa her birimiz insan olurduk,
Çığlık atmazdı serçeler uzun uzadıya,
Belki okkalı bir şamar ihtiyacımız,
Bizi bize andıran okkalı bir şamar…
2020’den artıklar…
©harunkoç
H