Hiç bir şey olamadıysam
Kıytırıktan bir şair oldum yetmez mi ?
Öyle büyük koltuklara oturmaya ne hacet
Vaktimiz yeter mi hükümdar olmaya
İki günlük dünya masalı işte
Olamadıklarımızın üzerine isyan edecek
O mızmızcı çocuk da yok artık
Bedensiz bir cenazenin yasını tutmak
Öldürürse vaktimizden öldürür
Şayet pişmanlık kapıyı çalarsa
Sönerse yıldızları çıplak gecenin
Söylenecek bir söz kalmaz
Ben hep ıslık çalarım
Çaresiz kaldığım vakit
Islık uzak tutar sessizliği
Sessizlik mezarların en soğuğu
Bir ihtimal daha vardır dersen
En tatlı rüyamdır
Pek ender görürüm
Sonrada uyanırım yazık
Ne demişti o büyük şair
Dünya bir sahnedir biz de oyuncuları
Dekorları bir kenara bırakınca
Orada ürkek bir adamdan başka ne var?
Fakat yarınların türküsü
Hep umut tazeleyici
Her baharda inatla açıyor ya çiçekler
Öyle bir şey işte
Öyle bir sevda
Uzun uzun yaşayacağız dostlarım
Biri gelip bizi uyandırasıya
Bir korku gelip geçecek
İki dudağımızın tam arasından
Hiç atılmamış bir çığlığın
İçerisinde boğulup gideceğiz
Asaletin içine battığı bu çamurda
Karışacak gölgelerimiz birbirine
Çıplaklığımızın olmayan utancında
Dağılacağız dünyanın dört yanına
Umut veren baharların
Tomurcuklarında can bulacağız
Tekrar ve tekrar
©opapa
O