Bir baharım oldu bin zemherim
Gönlümden ağrı çizildi heryerim
Dinmedi ağrılarım, kanlarım, terlerim
Belkide bu yüzden oldu olanlar.
Beynim avuçlarımın arasında kaldı.
Fikrim, düşlerim, hayellerim, incelerim.
Cam parçalarıyla doldu doldu ,soldu.
Belkide bu yüzden oldu olanlar.
İnsan nasıl içmez? Nasıl dayanır?
Nasıl konuşur kendisiyle?
Zıtlaşır, atışır, dalaşır, oyunlar oynar.
Belki de bu yüzden oldu olanlar.
Kırdığım gönüller şimdilerde bıçak gibi saplanır.
Kanatır, acıtır, yanar, dikiş tutmaz.
Affolsam bile bıçak benimdir bende saplıdır.
Belki de bu yüzden oldu olanlar.
Kamburumun arkasından bir güneş doğarsa.
Çayır çimen biterse ve gelincikler açarsa.
Zamanı geldiğinde karda yağarsa.
İşte bu yüzden olmuş olanlar dersiniz, hep bir ağızdan.
Sait Bostancı.
©faikcantay
F